Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ότι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.

Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.

Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα". "Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.

Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση.

Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.

Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.

Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν.

Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.

Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι' αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα. Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον "θεσμό επιφανείας". Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα. Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε  την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.

Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών. Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι. Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά. Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια. Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας.

Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.

Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος.  Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.

Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος  που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι' αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το "οικονομικόν θαύμα" όπως το ονομάσανε, η "ισχυρή Ελλάς" αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.

Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα.

Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες.

Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008. Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις. Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ

Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!

Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής.

Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ". Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες». Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας.

Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση. Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, "εξαναγκάσανε" τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν "τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα".

Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.

Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;

Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.

Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.

Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι' αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας "υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα".

Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο "ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές". Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους».

Αυτό το πράγμα λοιπόν  δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι' αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.

Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ' αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 "Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία", θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλλημα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; "Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας". Αυτό ήταν το δίλλημα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει "Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει". Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια... Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια... Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι.

Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε  να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει:

Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ' αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για το τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.

Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.

Ή εμείς ή κανένας.

Δημήτρης Καζάκης

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_02.html

Εργαζόμενοι - Άνεργοι Πλ. Συντάγματος

Απόφαση Λαϊκής Συνέλευσης Εργαζομένων - Ανέργων Πλατείας Συντάγματος

Είμαστε οι άνεργοι, οι ελαστικά εργαζόμενοι, οι μόνιμοι, αλλά πλέον επισφαλώς εργαζόμενοι, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της πλατείας Συντάγματος. Είμαστε εκείνοι οι άνθρωποι που παράγουμε τον πλούτο, χωρίς, όμως, να μπορούμε να ζήσουμε. Όσο διαφορετικά κι αν εκφραζόμαστε, μας ενώνει ένα κοινό πρόβλημα· η εκμετάλλευση. Ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός: οι εργοδότες, οι κυβερνήσεις, οι τραπεζίτες, η Τρόικα, το ΔΝΤ και το Μνημόνιο με συνεργάτες τα Μ.Μ.Ε. που προσπαθούν να μας διαχωρίσουν, στρέφοντας τον έναν ενάντια στον άλλον και χτυπώντας μας όλους μαζί με πρόσχημα και μπαμπούλα τη λεγόμενη «κρίση του χρέους» και την οικονομική κρίση.

• Ξεκινώντας από τώρα και θέτοντας ως ορόσημα τις απεργίες στις 9 και 15 Ιουνίου, θέλουμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα μπροστά, να αντεπιτεθούμε σε αυτούς που μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο, δημιουργώντας και επεκτείνοντας σε όλες τις γειτονιές και τους χώρους εργασίας δίκτυα αλληλεγγύης και κέντρα αγώνα εργαζομένων και ανέργων.
• Θέλουμε να σταματήσουμε να δουλεύουμε για τα αφεντικά. Θέλουμε να δουλεύουμε για την κοινωνία, για την ικανοποίηση των αναγκών μας, παίρνοντας τις ζωές μας στα χέρια μας.
• Αυτό το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους δεν μπορεί πια να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς και πρέπει να ανατραπεί. Βρισκόμαστε με σκοπό να συζητήσουμε, να συναποφασίσουμε και να υλοποιήσουμε οι ίδιοι τις αποφάσεις μας, ενάντια σε αυτούς που τόσα χρόνια ζουν από τις ζωές μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους και ανέργους, τα σωματεία και τις πρωτοβουλίες εργαζομένων και ανέργων να έρθουν στο Σύνταγμα για να βρεθούμε όλοι μαζί, για να εναντιωθούμε όλοι μαζί, για να αναπτύξουμε ένα δίκτυο αλληλεγγύης.
• Αρνούμαστε κάθε προσπάθεια ενοχοποίησής μας. Αρνούμαστε να πέσουμε στην αδράνεια και τη μιζέρια. Σπάμε την απομόνωση. Αναζητάμε έναν καινούργιο κόσμο μέσα από τις μορφές πάλης που εμείς οι ίδιοι θα επινοήσουμε. Συναντιόμαστε στο Σύνταγμα και στις πλατείες όλων των γειτονιών.
• Αγωνιζόμαστε με όλους τους τρόπους για αξιοπρεπή εργασία, ασφάλιση, λιγότερες ώρες εργασίας, δουλειά για όλους.Καλούμε όλους τους εργαζόμενους να πιέσουν τα συνδικάτα για Γενική Απεργία Διαρκείας, να πάρουν τα σωματεία στα χέρια τους μακριά από τις ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, να προετοιμαστούν για καταλήψεις επιχειρήσεων που κλείνουν, για την επανοικειοποίηση των μέσων παραγωγής, τονίζοντας ότι αυτή η προοπτική δεν είναι πια ουτοπική και ανέφικτη, αλλά απαραίτητη και θεμελιώδης για την αξιοπρέπειά μας, την ισότητα, την ελευθερία.
• Οργανώνουμε δράσεις και παλεύουμε για:

Μείωση των ωρών εργασίας-δουλειά για όλους

Δωρεάν μετακινήσεις για όλους

Να σταματήσουν οι δόσεις δανείων και οι πληρωμές των ΔΕΚΟ για τους ανέργους

Πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη για όλους – Ασφάλιση για όλους

Ταμείο ανεργίας ίσο με τον τελευταίο μισθό

Πέμπτη, 9/6, μοίρασμα του κειμένου στους εργαζόμενους απεργούς που θα διαδηλώνουν. Ραντεβού 11.45 στην είσοδο του μετρό στην πλ. Κοραή

Παρασκευή, 10/6, αποκλεισμός των ακυρωτικών μηχανημάτων του μετρό στις 5μ.μ. (το οργανωτικό ραντεβού είναι 4.30μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος). Αποκλεισμός των ακυρωτικών μηχανημάτων καθημερινά και για όσο βρισκόμαστε στην πλατεία Συντάγματος (αυτό θα επανεξετάζεται καθημερινά ανάλογα με τη μαζικότητα), Καλούμε τις επιτροπές ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ να συμμετέχουν.

Δράσεις και τοπικές συνελεύσεις σε ΟΑΕΔ και ΙΚΑ με σκοπό το σφράγισμα βιβλιαρίων και την καταβολή του επιδόματος ανεργίας. Για τον σκοπό αυτό καλούμε όλους τους εργαζόμενους και ανέργους, τις επιτροπές ανέργων, να συμμετέχουν σε συνέλευση της ομάδας εργαζομένων-ανέργων την Τρίτη, 14/6, 6μ.μ. στο Σύνταγμα. 

8/6/2011

Το κείμενο του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής

Για να το διαβάσετε κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:


Κείμενο Μεσοπρόθεσμου

Τι θα γίνει με την επιστροφή στη δραχμή;

Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα ή Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν μπει στο ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, η Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε την ημέρα ένταξης στο ευρώ. Ήξερε να πορεύεται και πριν έρθει το παντοδύναμο ευρώ. Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, είχε ορισμένα τρελά αποτελέσματα:
• Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας.

• Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
• Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.
Αυτά είναι γεγονότα. Αν θέλει κανείς να τα αγνοεί, πρόβλημά του. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;
Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.
Όμως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν καν στις οικονομικές σπουδές της χώρας, μιας και όλοι αυτοί οι καθηγηταράδες των οικονομικών σχολών που περιδιαβαίνουν τα μέσα μαζικής προπαγάνδας για να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είναι παντελώς αγράμματοι ως προς τα οικονομικά. Το μόνο που ξέρουν είναι μόνο εφαρμογές ποσοτικών μεθόδων σε Business και Finance. Για να αποβλακωθεί ο κόσμος, οι οικονομικές σπουδές έχασαν κάθε έννοια κλασσικής οικονομικής παιδείας που κάποτε αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής επιστήμης. Η πνευματική καταστολή στην οποία υποβάλουν τους σπουδαστές της οικονομίας τα προγράμματα σπουδών, τους κάνει να χάνουν κάθε έννοια αιρετικής σκέψης, μετατρέποντας τους σε αυτόματα μιας οικονομικής θεολογίας όπου τον μόνο που υπάρχει είναι να το κυνήγι του εύκολου χρήματος. Κάποτε η οικονομική θεωρία είχε ονομαστεί από τον Άγγλο φιλόσοφο Κάρλαϊλ, dismal science, επιστήμη του ζόφου, γιατί με μεγάλη ευκολία μπορούσε να δικαιολογήσει κάθε απάνθρωπη και αντικοινωνική πρακτική στην κοινωνία. Σήμερα ο αμερικανός Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, γιος του Τζον Κένεθ, είπε πολύ εύστοχα ότι η οικονομολογία έχει καταντήσει στις μέρες μας σε επάγγελμα και μάλιστα ατιμασμένο. Έχει χάσει όλα τα επιστημονικά της στοιχεία και πρέπει να υπαχθεί υπό την εποπτεία της εγκληματολογίας. Ίσως μάλιστα η οικονομική θεωρία να πρέπει να μετονομαστεί σε οικονομική εγκληματολογία.
Δεν θα αναφερθώ στο περίεργο γεγονός ότι οικονομικοί αναλυτές σαν τον Νουριέλ Ρουμπίνι, τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν και γενικά το σύνολο της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας, με εξαίρεση τους παρατρεχάμενους των ευρωπαϊκών τραπεζών και τους τροφίμους των ευρωπαϊκών κονδυλίων, επαναλαμβάνουν αυτό που κάποτε ήταν αυτονόητο στα δημόσια οικονομικά: σε περίπτωση κρίσης υπερχρέωσης, διαγράφεις το μεγαλύτερο μέρος έστω του δημόσιου χρέους και επιβάλεις εθνικό νόμισμα. Δεν πρόκειται να αναφερθώ γιατί όλοι αυτοί, ολόκληρη η ιστορία της δημόσιας οικονομικής, έχει γραφτεί από «γραφικούς» και «ασήμαντους» που μπροστά στους σημερινούς Στουρνάρες, Χαρδούβελους, Μπαρουφάκηδες και λοιπούς θιασώτες του «ισχυρού νομίσματος» σε δεξιά και αριστερά δεν πιάνουν μπάζα.
Εντελώς τυχαία μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρω ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακού τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.
Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος. Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.
Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκεί και να κρατήσει άλλη στάση από αυτήν που κρατά.
Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ».
Όπως και να έχει, η πρόταση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα έχει να κάνει με δυο άμεσες συνθήκες: Την μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, αφενός και αφετέρου, την επαναφορά ενός εθνικού νομίσματος σε ριζικά διαφορετική λογική από αυτήν που υπήρχε την εποχή της παλιάς δραχμής.
Τι θα συμβεί; Καταρχάς δεν θα το κρατήσουμε κρυφό. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και ούτε χρειάζεται να γίνει. Η γνώση, η εγρήγορση και η συμμετοχή του λαού είναι βασικό στοιχείο μιας τέτοιας δραστικής αλλαγής. Επίσης η υιοθέτηση του νέου εθνικού νομίσματος δεν γίνεται μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο. Χρειάζονται έξη με οχτώ μήνες προετοιμασία. Το μεσοδιάστημα αυτό για να κρατηθεί η νομισματική κυκλοφορία στο ελάχιστο δυνατό θα πρέπει άμεσα να γίνουν τα εξής:
 Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδας και να απαιτηθεί ο επαναπατρισμός του νομισματικού χρυσού της χώρας.
 Να εθνικοποιηθούν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες που έτσι ή αλλιώς επιδοτούνται αδρά σήμερα από το δημόσιο. Η εξυπηρέτηση όλων των δανείων παγώνει και διαγράφονται υποχρεώσεις και οφειλές προς το εξωτερικό.
 Να δεσμευτούν τα ρευστά διαθέσιμα και ο χρυσός που υπάρχουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και σε ιδιωτικά χέρια. Αυτό θα γίνει με την εγκατάσταση επιτροπών ελέγχου στους επιχειρηματικού ομίλους με μικτή σύνθεση κράτους-εργαζομένων.
 Να καταργηθούν όλες οι επιχειρηματικές μορφές ευκαιρίας (υπεράκτιες, χαρτοφυλακίου, κοκ) και να δεσμευτούν από το δημόσιο το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας που διαθέτουν στην ελληνική επικράτεια.
 Να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίου μέχρι νεωτέρας και να επιβληθεί έκτακτη εισφορά επί του κεφαλαίου (capital levy) με καταβολή εντός δυο μηνών από όλες τις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και ιδίως τις πολυεθνικές.
 Να αποτραπεί το δόλιο κλείσιμο επιχειρήσεων με επιβολή ειδικών απαγορευτικών προστίμων και δήμευση περιουσιακών στοιχείων.
 Να περιοριστεί δραστικά το σκουπιδαριό που εισάγεται στην χώρα από τις πολυεθνικές και να επιβληθεί υψηλός δασμός εισαγωγής σε πολυτελή είδη και προϊόντα.
 Να συναφθούν ειδικές προγραμματικές συμφωνίες διακρατικής συνεργασίας για όσα εισαγόμενα αγαθά είναι απαραίτητα για την οικονομία και την εσωτερική κατανάλωση (καύσιμα, πρώτες ύλες, τρόφιμα, φάρμακα, κοκ)
 Να αξιοποιηθεί η δυνατότητα παραγωγής μεταποιημένου χρυσού 9 τόνων ετήσια, αφού εθνικοποιηθούν τα ορυχεία, με την έκδοση από την κεντρική τράπεζα ειδικών ομολόγων χρυσού για την εισροή συναλλάγματος.
 Να εθνικοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας (νικέλιο, βωξίτης, λιγνίτης, κοκ) και να αξιοποιηθεί για συμφωνίες με το εξωτερικό για την παραγωγική τους αξιοποίηση και την άμεση εισροή συναλλάγματος.
 Να ανοίξουν άτοκοι αλληλόχρεοι λογαριασμοί με τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι οποίες κι αυτές θα τεθούν υπό άμεσο κρατικό και εργατικό έλεγχο.
Μέτρα σαν κι αυτά έχουν σαν σκοπό να διαφυλάξουν την νομισματική κυκλοφορία για το μεσοδιάστημα που χρειάζεται έως ότου είμαστε έτοιμη να εισάγουμε το εθνικό νόμισμα. Από την στιγμή που το εθνικό νομισματοκοπείο θα αντικαταστήσει το ευρώ σαν εσωτερικό νόμισμα, θα γίνει δυνατή η εφαρμογή ορισμένων άμεσων πολιτικών:
1. Αποκατάσταση της νομισματικής «μαύρης τρύπας» που έχει δημιουργήσει το ευρώ και ανέρχεται περίπου στα 30 δις ευρώ ετήσια.
2. Δραστική αύξηση λαϊκών εισοδημάτων και εργατικών αμοιβών με σκοπό την αντίστοιχη άνοδο του τζίρου της αγοράς και την δημιουργία ροπής προς αποταμίευση.
3. Εγγύηση και σταδιακή αποκατάσταση των λαϊκών καταθέσεων στις τράπεζες που σήμερα είναι μόνο μια λογιστική εγγραφή χωρίς αντίκρισμα.
4. Διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών (νοικοκυριών και μικρομεσαίων) που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και θεσμοθέτηση πλαφόν στην πληρωμή των υπολοίπων στο 25% επί του αρχικού κεφαλαίου.
5. Ανεξάρτητη χρηματοδότηση μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης της παραγωγής (κυρίως και με προτεραιότητα της πρωτογενούς, αγροτικής, παραγωγής) στην βάση των πιο άμεσων ζωτικών αναγκών του πληθυσμού, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων της χώρας.
6. Επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης (εισαγωγής-εξαγωγής) του κεφαλαίου, καθώς και του εξωτερικού εμπορίου ώστε να περιοριστεί δραστικά το καθεστώς ασυδοσίας που υπάρχει σ’ αυτούς τους τομείς.
Οι πολιτικές αυτές εξασφαλίζουν ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος και πρόσθετη κυκλοφορία νομίσματος δεν θα λειτουργήσουν πληθωριστικά. Επιπλέον η υποστήριξη του νομίσματος με τέτοιες πολιτικές, αλλά και το γεγονός ότι δεν πρόκειται να το μετατρέψουμε σε αντικείμενο κερδοσκοπίας της διεθνούς αγοράς νομισμάτων, θα επιτρέψουν στο νόμισμα να είναι σταθερό και να απηχεί τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.
Τέλος, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στα πλαίσια μια τέτοιας πολιτικής δεν είναι αναγκαία η πολιτική των διαρκών υποτιμήσεων, ούτε το νόμισμα θα δεχτεί τρομαχτικές υποτιμητικές πιέσεις. Άλλωστε η αξία ενός νομίσματος το οποίο δεν παίζει στις διεθνείς αγορές νομισμάτων, καθορίζεται από την δυναμική της εσωτερικής παραγωγής και την έκταση των διεθνών οικονομικών δεσμών και σχέσεων, που σήμερα είναι σε τραγικό επίπεδο. Η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει μια ομαλή μετάβαση από το ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα, χωρίς βίαια τραντάγματα και σε αντιστοιχία με τις ανάγκες των εσωτερικών συναλλαγών.
Από κει και πέρα ο δρόμος είναι ανοιχτός για ένα ευρύτατο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας και πλήρους απασχόλησης. Θα έχουμε επιτέλους τα χρηματοδοτικά μέσα, αλλά και τα μακροοικονομικά εργαλεία για να το κάνουμε πράξη.

Δημήτρης Καζάκης

Αναδημοσίευση από το blog http://dimitriskazakis.blogspot.com

Μερικές σκέψεις για τις συγκεντρώσεις στις πλατείες...

Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους φοιτητές, που κατεβαίνουν στις πλατείες να διαμαρτυρηθούνε για τον οικονομικό κοινωνικό και πολιτικό κατήφορο που έχει πάρει η Ελλάδα. Πιστεύουμε ότι υπάρχει διέξοδος στην οικονομική κρίση αρκεί ο κόσμος να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Το ψήφισμα της λαϊκής συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος αποτελεί μια βάση προς συζήτηση. Συζήτηση που πρέπει να διευρυνθεί να αποκτήσει ορίζοντες και προοπτική αλλά και συγκεκριμένους στόχους που θα αγκαλιάζουν περισσότερο κόσμο.

          Είναι αλήθεια ότι πρέπει να βάλουμε τα δικά μας διλλήματα, για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν και όχι ο λαός. Πότε θα επιδιωχθεί να διεκδικήσουν οι εργάτες και οι υπάλληλοι την πληρωμή των βουλευτών, των υπουργών και των κρατικών λειτουργών με το μέσο εργατικό μισθό αν όχι την εποχή της κρίσης; Πότε θα απαιτήσουν το δικαίωμά τους να ανακαλούν τους αντιπροσώπους τους στο κοινοβούλιο στην τοπική αυτοδιοίκηση κλπ, αν όχι σε εποχή άνθησης των πολιτικών σκανδάλων; Πότε θα διεκδικήσουν την καθιέρωση της δεσμευτικής εντολής αν όχι σε μια εποχή που δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στις φιλολαϊκές προεκλογικές εξαγγελίες και στην μετεκλογική αντιλαϊκή πολιτική; Πότε θα συνδέσουν τις οικονομικές τους διεκδικήσεις με τα αιτήματα απαλλοτρίωσης του κεφαλαίου αν όχι την εποχή που ληστεύονται από τις τράπεζες, που μειώνονται οι μισθοί τους, που αυξάνει η φορολόγησή τους για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος. Πως μπορεί να γίνει πράξη η ανακούφιση των δανειοληπτών εργαζομένων, χωρίς την κρατικοποίηση των τραπεζών; Πως θα χρηματοδοτήσει το κράτος την οικονομική ανάπτυξη, αν όλοι του οι πόροι καταβροχθίζονται από την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους; Πως θα χρηματοδοτείται η παιδεία και η υγεία και δεν θα κλείνουν πανεπιστήμια, σχολεία και νοσοκομεία, χωρίς την διαγραφή του χρέους;

          Και τι είναι για μας πραγματική δημοκρατία; Ένα ερώτημα που το θέτουν οι αραβικές εξεγέρσεις και οι κοινωνικές διαμαρτυρίες σε Ισπανία, Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Είναι η  ανύψωση των πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνελεύσεων σε διαρκείς συνελεύσεις-πηγές κάθε εξουσίας, που στις συνεδριάσεις τους θα έχουν το δικαίωμα της συζήτησης, της κατ’ αρχήν πρότασης, έγκρισης ή απόρριψης οποιουδήποτε νομοσχεδίου, που θα ελέγχουν την τήρηση της δεσμευτικής εντολής. Από τις συνελεύσεις των εργαζομένων θα εκλέγονται  στην εθνική συνέλευση, θα είναι νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα, οι αντιπρόσωποι οι οποίοι θα στηρίζουν και θα εφαρμόζουν την δεσμευτική εντολή της γενικής τους συνέλευσης. Όταν θα παραβιάζουν την εντολή θα ανακαλούνται και θα εκλέγονται άλλοι στην θέση τους.

          Είναι πολύ σημαντικό, η συνέλευση να λειτουργήσει στην βάση της άμεσης δημοκρατίας προκειμένου ο καθένας όχι μόνο να μπορεί να εκφράζει την άποψη του αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να συμμετέχει στην εφαρμογή της με το δικαίωμα του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι στις επιμέρους επιτροπές που μπορεί να προκύψουν. Με αυτό τον τρόπο ο καθένας από εμάς για εμάς πρέπει να αναλαμβάνει συγκεκριμένες ευθύνες, να ελέγχεται και να ελέγχει, ούτως ώστε να υλοποιούνται με πιο αποτελεσματικό τρόπο οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης και να συνδυάζεται η ατομική και συλλογική ευθύνη.

          Τις αποφάσεις της γενικής συνέλευσης που θα πάρουμε θα  τις προωθήσουμε στα σωματεία μας και στους συλλόγους, για να πάρουμε αποφάσεις για απεργίες και για καταλήψεις. Η σημερινή οργάνωση στο εργατικό και στο φοιτητικό κίνημα είναι αναντίστοιχη της σημερινής επίθεσης και χρειάζεται να συγκροτηθεί στην βάση των γενικών συνελεύσεων με αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους σε όλα τα επίπεδα του.

·       Ανατροπή του αντεργατικού προγράμματος Σταθερότητας

·       Διαγραφή του χρέους εκτός των χρεών προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

·       Έξοδος από την ΟΝΕ την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ

·       Κρατικοποίηση τραπεζών, μεγάλων επιχειρήσεων, οργανισμών κοινής ωφέλειας χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.

·       Διαγραφή των χρεών των φτωχών νοικοκυριών και των φτωχών αγροτών. Ρύθμιση των χρεών των εργαζόμενων μικρομεσαίων νοικοκυριών.

·       Απαγόρευση των απολύσεων, αυξήσεις στους μισθούς. Μείωση του χρόνου εργασίας, δουλειά για όλους.

Στον παρακάτω σύνδεσμο είναι αναρτημένο ένα δεύτερο κείμενο πάνω στο ίδιο ζήτημα.Ακόμα μερικές σκέψεις για τις πλατείες...http://diagrafixreous.blogspot.com/2011/06/blog-post_2459.html

Μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος;

Πολύ κουβέντα γίνεται το τελευταίο διάστημα για τη διαγραφή του χρέους της χώρας μας προς τους ντόπιους και διεθνείς δανειστές – τοκογλύφους. Ακόμα και από δυνάμεις της Αριστεράς μπαίνει το ερώτημα αν όντως είναι πραγματοποιήσιμο κάτι τέτοιο και σε ποιο βαθμό.

Καταρχήν να διευκρινίσουμε ότι...

η δημιουργία του χρέους είναι ένα εσωτερικό ζήτημα του κεφαλαίου. Δηλαδή χρέος έχουν όλες οι καπιταλιστικές χώρες, ακόμα και τα προπύργια του καπιταλισμού, ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Ιαπωνία και το οποίο, χρέος, αυξάνει κατά κανόνα σε περιόδους κρίσης. Με το δανεισμό κρατών βρίσκουν διέξοδο για κερδοφορία συσσωρευμένα κεφάλαια που προκύπτουν από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης της κάθε χώρας αλλά και άλλων χωρών, και τα δανειζόμενα κράτη έχουν ως αντίκρισμα την υπεραξία που παράγεται και που θα παραχθεί στο μέλλον. Όσες δυνάμεις, ακόμα και της αριστεράς, ψάχνουν να βρουν ποιο είναι το επαχθές χρέος και ποιο δεν είναι, ουσιαστικά ρίχνουν νερό στο μύλο της αστικής τάξης, θεωρώντας ότι το πρόβλημα του χρέους είναι μόνο ότι κάποιοι «φάγανε» τα λεφτά και όχι ότι είναι εσωτερική διαδικασία του κεφαλαίου.

Επίσης να διευκρινίσουμε ότι μονομερής και συνολική διαγραφή του χρέους δεν μπορεί να γίνει από μία κυβέρνηση αστικού χαρακτήρα σαν αυτή του ΠΑΣΟΚ (ή της Ν.Δ. παλαιότερα), η οποία με τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις που έχει υπογράψει έχει ξεπουλήσει ουσιαστικά όχι μόνο το μέλλον του λαού και της χώρας για πολλές δεκαετίες αλλά και την εθνική κυριαρχία ακόμα και την εδαφική ακεραιότητα αυτής της χώρας είτε με τη μορφή πώλησης – ενοικίασης εδαφών, είτε με τη μορφή πώλησης – δέσμευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας σε Γερμανούς, Αμερικάνους και άλλους ιμπεριαλιστές. Καμία κυβέρνηση αστικής δημοκρατίας δεν έχει τη θέληση – βούληση – ικανότητα για κάτι τέτοιο, διότι αντίκειται στο ρόλο της.

Άρα πώς θα γίνει; Γίνεται μονάχα από μια εργατική κυβέρνηση η οποία θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας είτε μέσα από εκλογικές διαδικασίες είτε με την εντολή που θα της δώσει το λαϊκό και εργατικό κίνημα ύστερα από έναν γενικό ξεσηκωμό, ύστερα από μια επαναστατική εξέγερση, γιατί η εργατική τάξη δεν έχει καμιά υποχρέωση απέναντι στο χρέος.

Σε ποιο βαθμό θα μπορέσει αυτή η εργατική κυβέρνηση, η οποία θα κινείται στην κατεύθυνση της εργατικής εξουσίας, έχοντας εθνικοποιήσει όλες τις τράπεζες αλλά και τις μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες θα λειτουργούν με εργατικό έλεγχο προς όφελος του εργατικού και λαϊκού συμφέροντος και όχι προς όφελος των ιδιοκτητών – καπιταλιστών, να διαγράψει το χρέος;

Εμείς λέμε ολοσχερώς (πλην αυτών προς τα ασφαλιστικά ταμεία), είτε πρόκειται για το χρέος που έχει προκύψει από τις δανειακές συμβάσεις αποικιακού χαρακτήρα που έχουν υπογραφεί από τους υπουργούς κάθε αστικής κυβέρνησης, με ή χωρίς καν την έγκριση του αστικού κοινοβουλίου, είτε πρόκειται για τα ομόλογα με την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου που κυκλοφορούν στην Ευρωζώνη ή οπουδήποτε αλλού.

Δεν είναι δυνατό να εκβιάζεται η βούληση και η πολιτική της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, όταν θα έχουν εγκαθιδρύσει την εργατική δημοκρατία ή ακόμα και την εργατική κυβέρνηση, από συμβάσεις του παρελθόντος που θα έχουν ήδη καταργηθεί ως πρώτες ενέργειες της νέας εξουσίας.

Αυτές οι συμβάσεις δεν θα αφορούν και δεν θα επηρεάζουν πλέον την ανάπτυξη της χώρας η οποία θα γίνεται σε άλλη κατεύθυνση, εκτός της ευρωζώνης, εκτός της Ε.Ε.

Από την ιστορία της κουβανέζικης επανάστασης βλέπουμε ότι μόλις μέσα σε ένα χρόνο από την ημέρα που ο Ερνέστο Γκεβάρα ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και υπουργός Οικονομικών της λαϊκής δημοκρατίας της Κούβας, διδασκόμενος απ’ τις παραλήψεις της Παρισινής Κομμούνας και από την πρακτική της Οκτωβριανής Επανάστασης, όχι μόνο διέγραψε το χρέος προς τις ΗΠΑ, αλλά παρά το εμπάργκο που αμέσως κηρύχθηκε από τους Αμερικάνους, μόνο από την εξαγωγή ζάχαρης στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες με σοσιαλιστική κατεύθυνση είχε πλεόνασμα πάνω από 150 εκατομμύρια δολάρια τότε. Η ζάχαρη ουσιαστικά εκβιομηχάνισε την Κούβα σε λιγότερο από 10 χρόνια.

Άρα λοιπόν το ζητούμενο, σύντροφοι, της κομουνιστικής – επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, δεν είναι, δε μπορεί να είναι, το αν θα μπορέσει μια εργατική εξουσία, ή μια εργατική κυβέρνηση, να διαγράψει μονομερώς και ολοσχερώς το χρέος. Αυτό είναι αυτονόητο!

Το ζητούμενο σήμερα είναι, μαζί με την προώθηση του αιτήματος για διαγραφή του χρέους, το πώς θα χτίσουμε ένα πολιτικό μέτωπο που θα βάλει ως στόχο την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης του κεφαλαίου, των δοσίλογων – πλιατσικολόγων-μιζαδόρων κλπ και θα φέρει στη θέση της μια εργατική κυβέρνηση, ως βήμα προς την εργατική εξουσία, ως αφετηρία για την έφοδο στον ουρανό, για την προλεταριακή επανάσταση.

Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου.Δούρειος ίππος της αστικής πολιτικής.

Με κείμενο που υπογράφεται από 100 «προσωπικότητες» από την Ελλάδ α και άλλες 100 από το εξωτερικό λανσαρίστηκε η τελευταία λέξη της μόδας στον «αντιμνημονιακό αγώνα»: η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του χρέους. Η πρωτοβουλία αυτή επικαλείται το παράδειγμα του Ισημερινού, όπου σχηματίστηκε Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου και απέδειξε ότι ένα μέρος του χρέους ήταν «επαχθές». Στη διαφημιστική εκστρατεία της ΕΛΕ, κεντρικό ρόλο έπαιξε το ντοκιμαντέρ «Debtocracy» (ή Χρεοκρατία) που μεταδόθηκε διαδικτυακά. Το αίτημα για σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου συνενώνει ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων που περιλαμβάνει διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ, το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ και φτάνει μέχρι και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η έννοια του επαχθούς χρέους και η περίπτωση του Ισημερινού

Από τους συντελεστές της πρωτοβουλίας για το σχηματισμό ΕΛΕ, χρησιμοποιείται κατά κόρον η έννοια του επαχθούς χρέους. Σύμφωνα με την έννοια αυτή που περιγράφτηκε συγκεκριμένα το 1927, ένα χρέος χαρακτηρίζεται επαχθές όταν: το δάνειο συνάφθηκε χωρίς τη γνώση και τη συναίνεση των πολιτών, τα χρήματα του δανείου δεν χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν ανάγκες του λαού της χώρας και ο πιστωτής ήταν ενήμερος για αυτήν την κατάσταση.

Οι οπαδοί της ΕΛΕ δείχνουν να έχουν μια μεταφυσική πίστη στο «διεθνές δίκαιο» και φαίνεται να πιστεύουν ότι είναι πράγματι δυνατόν να χαρακτηριστεί ένα τμήμα του χρέους επαχθές και να διαγραφεί. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο χαρακτηρισμός του χρέους ενός κράτους σαν «επαχθούς», συνήθως συνοδευόταν από την ανάλογη στρατιωτική ισχύ που μπορούσε να εξασφαλίσει τη διαγραφή του χρέους. Τέτοια ήταν η περίπτωση της Κούβας, όπου – όπως φαίνεται και στο ντοκιμαντέρ Debtocracy –το χρέος της προς την Ισπανία, δεν αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ όταν την απέσπασαν από τα χέρια των Ισπανών μετά τον ισπανοαμερικάνικο πόλεμο του 1898 (δηλαδή πολύ πριν εισαχθεί η έννοια του επαχθούς χρέους). Τότε ήταν και η πρώτη φορά που ένα χρέος χαρακτηρίστηκε ως επαχθές. Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Ιράκ, όπου μετά την κατάληψη της χώρας από τον αμερικανικό στρατό, το χρέος της χώρας χαρακτηρίστηκε επαχθές και τα δάνεια της χώρας (τα οποία είχαν συναφθεί κυρίως με τη Γαλλία και τη Ρωσία, δηλαδή με ανταγωνιστές των ΗΠΑ στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό) κηρύχτηκαν μη πληρωτέα και διαγράφτηκαν σε ποσοστό 80 %.

Και στις δύο περιπτώσεις, η (πλήρης ή σχεδόν πλήρης) διαγραφή του κρατικού χρέους βασίστηκε στην ισχύ των όπλων, δηλαδή στη βασική αρχή του διεθνούς δικαίου που υπάρχει στην πραγματικότητα. Διεθνές δίκαιο που βασίζεται σε αρχές και νόμους και μπορεί να διαγράφει επαχθή χρέη υπάρχει μόνο στη φαντασία κάποιων αφελών. Άλλες περιπτώσεις όπου είχαμε μερική διαγραφή του χρέους – κοινώς «κούρεμα» - αφορούσαν χώρες στις οποίες το χρέος ήταν μη εξυπηρετήσιμο και οι απαιτήσεις των πιστωτών προκάλεσαν εξεγέρσεις που απείλησαν την ταξική κυριαρχία της αστικής τάξης. Τέτοιες περιπτώσεις είχαμε στην Αργεντινή και τον Ισημερινό.

Η περίπτωση του Ισημερινού

Όπως και σε πολλές άλλες χώρες που χαρακτηρίζονται «αναπτυσσόμενες», έτσι και στον Ισημερινό είναι περιορισμένη η κρατική παρέμβαση στην οικονομία. Τα έσοδα του προϋπολογισμού αντιστοιχούν περίπου στο 1/6 του ΑΕΠ της χώρας (με βάση τα στοιχεία για το 2010), ποσοστό που συναντάμε σε χώρες όπως το Περού, η Αργεντινή και το Μαρόκο. (πίνακας 1).

Πίνακας 1
Χώρα	Έσοδα προϋπολογισμού ως % του ΑΕΠ
Ισημερινός	18,1
ΗΠΑ	14,2
Γερμανία	47,3
Γαλλία	57,4
Ελλάδα	35,6
Περού	16,3
Μαρόκο	15,2
Αργεντινή	13,9

Αυτό το στοιχείο εξηγεί γιατί ένα χρέος που μπορεί να είναι χαμηλό ως ποσοστό του ΑΕΠ και ασήμαντο σε απόλυτους αριθμούς, μπορεί σε τέτοιες χώρες να καθίσταται μη εξυπηρετήσιμο. Εξηγεί επίσης, γιατί σε αυτές τις χώρες το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι κατά μέσο όρο πολύ χαμηλότερο σε σύγκριση με τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Η παρέμβαση του ΔΝΤ στον Ισημερινό έγινε όταν το χρέος βρισκόταν κοντά στο 60 % του ΑΕΠ. Οι εξελίξεις στη χώρα, από την επέμβαση του ΔΝΤ και μετά, έχουν πολλές ομοιότητες με τις εξελίξεις στην Αργεντινή. Η λαϊκή δυσαρέσκεια από την πολιτική που ακολουθήθηκε καθ’ υπαγόρευση του ΔΝΤ, οδήγησε σε εξέγερση, πτώση της μιας κυβέρνησης μετά την άλλη και πολιτική αστάθεια. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε με μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, την κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα, η οποία προχώρησε σε «κούρεμα» του χρέους. Όπως ακριβώς και στην Αργεντινή, η εξέλιξη αυτή κατέστησε βιώσιμο τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν βελτίωσε όμως ιδιαίτερα την κατάσταση της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Με βάση τα στοιχεία του 2010, το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού απολαμβάνει το 35,3 % του εθνικού εισοδήματος, ενώ το εισόδημα του φτωχότερου 10 % αντιστοιχεί σε λιγότερο από 1% του ΑΕΠ. Η ανεργία στη χώρα βρίσκεται στο 7,6 % και το 35,1 % του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η κατάσταση απέχει παρασάγγας από τη ρόδινη κατάσταση που παρουσιάζει το Debtocracy. Τα στοιχεία αυτά δικαιώνουν και την κριτική που ασκείται σε όσους θεωρούν ότι το «κούρεμα» ή η αναδιάρθρωση του χρέους αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.

Πίνακας 2
Χώρα	Εισόδημα του πλουσιότερου 10 % του πληθυσμού σαν ποσοστό του ΑΕΠ	Εισόδημα του φτωχότερου 10 % του πληθυσμού σαν ποσοστό του ΑΕΠ
Ισημερινός	35,3	1
Αργεντινή	32,6	1,2
Περού	37,9	1,5
Γαλλία	24,8	3
Γερμανία	24,0	3,6
ΗΠΑ	30,0	2,0
Ελλάδα	26,0	2,5
Μαρόκο	33,2	2,7

Το καθοριστικό στοιχείο και στις δύο περιπτώσεις, δεν ήταν φυσικά η ύπαρξη Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (η οποία δεν σχηματίστηκε ποτέ στην Αργεντινή), αλλά η εξέγερση που απείλησε την αστική κυριαρχία και στις δύο χώρες. Κάτω από αυτήν την απειλή, έγινε δυνατόν να απολέσουν οι κεφαλαιοκράτες πιστωτές μέρος των προσδοκώμενων εσόδων τους. Άλλωστε, το «κούρεμα» του χρέους που έκανε η κυβέρνηση Κορέα αφορούσε ένα ποσό κοντά στα 7 δις. δολάρια, ποσό ασήμαντο αν συγκριθεί π.χ. με τα 400 δις. δολάρια του ελληνικού χρέους και ακόμα πιο ασήμαντο μπροστά στον πολιτικό κίνδυνο μιας πιθανής επαναστατικής κατάστασης.

Σε αυτήν την εξέλιξη, αξιοποιήθηκε στον Ισημερινό το αίτημα για σχηματισμό ΕΛΕ. Το αίτημα αυτό υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση του Κορέα και έτσι μπόρεσε να σχηματιστεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, η οποία απέδειξε ότι ένα τμήμα του χρέους ήταν επαχθές. Ωστόσο, το «κούρεμα» κατά 70% που πραγματοποίησε η κυβέρνηση αφορούσε στο σύνολο των κρατικών ομολόγων και δεν είχε σχέση με το αν το ένα ή το άλλο δάνειο, το άλφα ή το βήτα μέρος του χρέους ήταν επαχθές. Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου έπαιξε περιθωριακό ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη και αξιοποιήθηκε κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους.

Εν κατακλείδι, στον Ισημερινό το κούρεμα του χρέους έγινε κάτω από το βάρος της λαϊκής εξέγερσης. Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου σχηματίστηκε με κυβερνητική απόφαση και αξιοποιήθηκε από την κυβέρνηση στη διαδικασία αυτή, παίζοντας προπαγανδιστικό κυρίως ρόλο.

Η «ελληνική» Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου

Το κείμενο με το οποίο 200 «προσωπικότητες» από την Ελλάδα και το εξωτερικό ζητούν το σχηματισμό επιτροπής για τον έλεγχο του ελληνικού χρέους, είναι σαφές ως προς τις προθέσεις των υπογραφόντων. Όπως αναφέρουν στο κείμενο: « Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους.» Η Ελλάδα βέβαια περιλαμβάνει άνεργους, εξαθλιωμένους εργαζόμενους, εργάτες που έχουν χάσει τη δουλειά τους, εργάτες που έχουν χάσει το μισό μισθό τους, εργάτες που έχουν χάσει το ¼ του μισθού τους, μικροαστούς που καταστρέφονται, μικροαστούς που δυσκολεύονται γιατί οι εργάτες ξοδεύουν όλο και λιγότερα, αστούς που πουλάνε λιγότερα προϊόντα γιατί οι εργάτες δεν ξοδεύουν όπως πριν, αλλά κερδίζουν πολύ περισσότερα γιατί δεν χρειάζεται να πληρώνουν τους εργάτες τους όπως πριν, αστούς που έχουν δανείσει το κράτος αγοράζοντας κρατικά ομόλογα.

Οι οπαδοί της ΕΛΕ θέλουν να μας βοηθήσουν όλους. Η ευγενής αυτή φιλοδοξία δυστυχώς θα μείνει ανεκπλήρωτη. Σε μια ταξική κοινωνία, κάθε πολιτική πράξη ή παράλειψη δρα υπέρ κάποιας τάξης. Όσοι παραβλέπουν την ύπαρξη τάξεων ή -ακόμα χειρότερα- θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν πολιτική που να ενώνει όλες τις τάξεις, δυστυχώς δρουν πάντοτε ηθελημένα ή αθέλητα- υπέρ των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης.

Οι οπαδοί της ΕΛΕ, δηλώνουν επίσης ότι με τη δράση τους θέλουν να φωτίσουν τους Έλληνες για τις αιτίες της κρίσης. Γράφουν συγκεκριμένα: «Είναι επίσης (ΣΣ: η ΕΛΕ) δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της.» Κατ’ αυτούς λοιπόν, δεν έχουμε κρίση του καπιταλισμού, κρίση υπερσυσσώρευσης που στην Ελλάδα εκδηλώνεται – μεταξύ άλλων – και με την εκτόξευση του δημόσιου χρέους. Οι αιτίες της κρίσης δεν βρίσκονται στους νόμους κίνησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αλλά είναι ακόμα άγνωστες και κρύβονται στις δανειακές συμβάσεις που έχει υπογράψει το ελληνικό κράτος. Με αυτό το σημείο του κειμένου, οι οπαδοί της ΕΛΕ τοποθετούνται ακόμα πιο καθαρά στο στρατόπεδο της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας που αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, πρόσωπα που «ευθύνονται για την κρίση», αποστρεφόμενη οποιαδήποτε προσπάθεια επιστημονικής ανάλυσης και αποκάλυψης των νόμων κίνησης του κεφαλαίου.

Το – σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης – κείμενο των οπαδών της ΕΛΕ, είναι λογικό να υπογράφεται από μετανοημένους ΠΑΣΟΚους που διατηρώντας τις ιδεοληψίες τους και παραμένοντας στο έδαφος της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας, αναζητούν τη χαμένη τιμή της σοσιαλδημοκρατίας και οραματίζονται την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές και σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο». Είναι επίσης λογικό να υπογράφεται από τους σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ και του Μετώπου ΑΑ και να στηρίζεται από τους φορείς αυτούς.

Είναι ωστόσο, εκ πρώτης όψεως, ανεξήγητες, τόσο οι υπογραφές στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και η συνολική στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη διαδικασία, όπως αποτυπώθηκε σε σχετική ανακοίνωση. «Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζουμε και το αίτημα του Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Το «άνοιγμα των βιβλίων», μπορεί να αποκαλύψει πλατιά στην κοινωνία τους μηχανισμούς του χρέους, να δείξει ποιος δανείστηκε και με ποιους όρους και ποιος καρπώθηκε τα δισεκατομμύρια, να αποκαλύψει ότι το έχουμε πληρώσει κατ’ επανάληψη, να πείσει και τον πλέον δύσπιστο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άμεση στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος και τη διαγραφή του και έτσι να συνδεθεί η ίδια και να συμβάλλει με τον τρόπο της στο αίτημα για «παύση πληρωμών,μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους»» (απόσπασμα από την ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Στην ανακοίνωση αυτή, που αποτελεί μνημείο πολιτικής μυωπίας και κινηματίστικης χαζομάρας, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ – πέρα από το ότι αποφεύγει να σχολιάσει την εξόφθαλμα σοσιαλδημοκρατική τοποθέτηση του κειμένου - θεωρεί ότι είναι συμβατή η προσήλωση στο πρόγραμμα που προβάλει σαν κεντρικό στόχο τη διαγραφή του χρέους με τη στήριξη στο αίτημα για σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου.

Κάτι τέτοιο όμως, είναι συμβατό μόνο στα μυαλά αθεράπευτων κινηματιστών, που όταν ρωτώνται ποιος θα διαγράψει το χρέος, ποιος μπορεί να κρατικοποιήσει τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις και να επιβάλει τον εργατικό έλεγχο, απαντάνε: «το κίνημα». Με αυτήν την οπτική, το κίνημα που μπορεί να επιβάλει τη διαγραφή του χρέους, μπορεί φτάνοντας σε χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης να επιβάλει και την ΕΛΕ, η οποία θα συμβάλει στη διαγραφή του χρέους.

Αν προσγειωθούμε όμως στο έδαφος της πραγματικότητας, θα διαπιστώσουμε ότι Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με πραγματικές δυνατότητες ελέγχου του χρέους, μπορεί να σχηματιστεί μόνο από θέσεις κυβερνητικής εξουσίας. Έτσι έγινε άλλωστε και στον Ισημερινό, τον οποίον επικαλούνται οι οπαδοί της ΕΛΕ. Και αν αποκλείσουμε την περίπτωση να σχηματιστεί ΕΛΕ από μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει κάποιο από τα κόμματα που άσκησαν κυβερνητική εξουσία από τη μεταπολίτευση και μετά, καθώς κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε στην κατεύθυνση της συγκάλυψης, τι μας μένει; Η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας από ένα πολιτικό μέτωπο που στο κέντρο του προγράμματός του έχει την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου.

Και αυτό σαν πολιτική κατεύθυνση είναι τελείως διαφορετικό, από ένα πρόγραμμα που στο κέντρο του έχει τη διαγραφή του χρέους, ένα πολιτικό μέτωπο που συγκροτείται με βάση αυτό το πρόγραμμα και μια κυβέρνηση που σχηματίζεται από ένα τέτοιο πολιτικό μέτωπο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια αστική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και στη δεύτερη μια εργατική κυβέρνηση. Και για να γίνει περισσότερο κατανοητό αυτό, ας φανταστούμε μια κυβέρνηση που σχηματίζεται από ένα πολιτικό μέτωπο (έστω των δυνάμεων της Αριστεράς). Τι ακριβώς θα κάνει αυτή η κυβέρνηση; Θα κηρύξει στάση πληρωμών, θα διακηρύξει ότι δεν αναγνωρίζει το χρέος και θα κινηθεί στην κατεύθυνση της εθνικοποίησης των πιστωτικών ιδρυμάτων και των μεγάλων επιχειρήσεων ή θα ξεσκονίζει κιτάπια για να ανακαλύψει το επαχθές χρέος;

Αν λοιπόν ξεφύγουμε από την κινηματίστικη ανοησία των αντικαπιταλιστών και δοκιμάσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα «ποιος θα υλοποιήσει;» το τάδε ή το δείνα πρόγραμμα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με δύο προγράμματα που είναι συμβατά όπως δύο σκαλοπάτια στην ίδια σκάλα, αλλά με δύο διαφορετικά προγράμματα που οδηγούν σε δύο διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις και σε δύο ασύμβατες μεταξύ τους τακτικές.

Ο πολιτικός ρόλος της ΕΛΕ

Η πρωτοβουλία για σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, έχει από το ξεκίνημά της παίξει ρόλο γέφυρας συνενώνοντας διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και σχηματίζοντας ένα ακόμα σενάριο για ένα νέο πολιτικό φορέα – εφεδρεία του αστικού κομματικού συστήματος.

Ο εκκολαπτόμενος φορέας βολεύει όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Οι μετανοημένοι του ΠΑΣΟΚ αναβαπτίζονται στην κολυμπήθρα της Αριστεράς, οι συγχυσμένοι του ΣΥΡΙΖΑ εξασφαλίζουν την κοινοβουλευτική τους επιβίωση και οι - ακόμα πιο συγχυσμένοι – της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποκτούν την πολυπόθητη πρόσβαση στα «μεγάλα ακροατήρια».

Ο σχηματισμός Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου αποτελεί κεντρικό σημείο ενός κυβερνητικού προγράμματος και η σύμπτωση όλων των παραπάνω δυνάμεων σε αυτό το σημείο, είναι που καθιστά δυνατή την περαιτέρω συνεργασία τους. Επιπλέον, στη διαδικασία αυτή δεν απαιτείται ιδιαίτερη εμπλοκή της βάσης των οργανώσεων. Το μόνο το οποίο καλούνται τα μέλη των οργανώσεων να πράξουν, είναι να υπογράψουν το σχετικό κείμενο. Από εκεί και πέρα το θέμα βρίσκεται στα χέρια των «επιτελείων».

Σε αυτό το σενάριο, ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει αυξημένο ειδικό βάρος, πολύ μεγαλύτερο από τα εκλογικά του ποσοστά. Αποτελεί μια καινούργια άφθαρτη δύναμη που δε βαρύνεται από κυβερνητικές αμαρτίες και η οποία στις περιφερειακές εκλογές εμφανίστηκε σαν ανερχόμενη. Η προσπάθεια διεμβολισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επιχειρήθηκε και στις περιφερειακές εκλογές και απέτυχε, διότι το ψηφοδέλτιο Αλαβάνου βούλιαξε εκλογικά, αλλά και γιατί ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέθεσε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα κι έδωσε με αυτό την εκλογική μάχη, επαναλαμβάνεται με άλλους όρους. Είναι φυσικά, ο έμφυτος κινηματισμός του χώρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνδυασμό με τη σαθρή σοσιαλδημοκρατίζουσα προγραμματική του συγκρότηση που επιτρέπει τέτοιες απόπειρες. Αυτήν τη φορά, οι αντιστάσεις είναι πολύ μικρότερες και φαίνεται αρκετά πιθανό ο χώρος αυτός να συρθεί σε κοινό μέτωπο με το ρεφορμισμό.

Η απάντηση που δίνουν τα στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όταν τίθεται το θέμα της ΕΛΕ σε ανοιχτές εκδηλώσεις, είναι χαρακτηριστική. Αποφεύγουν να τοποθετηθούν στην ουσία του ζητήματος και μιλάνε για το ζήτημα της κουλτούρας στην Αριστερά, λέγοντας ότι δεν μπορεί να καταγγέλλεται κάθε νέα προσπάθεια. Αν αυτή η στάση δεν είναι δείγμα παραίτησης, δείχνει τουλάχιστον αδυναμία ουσιαστικής απάντησης.

Με την εργατική κυβέρνηση κι όχι με την ΕΛΕ

Η πρόταση για σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου δεν είναι, όπως δείχτηκε παραπάνω, μια ακόμα πρωτοβουλία μέσα σε τόσες άλλες, μια κουταμάρα που μπορεί να αγνοηθεί. Η πρωτοβουλία αυτή έχει τη δυνατότητα να παίξει ευρύτερο πολιτικό ρόλο και να εγκλωβίσει αξιόλογες αγωνιστικές δυνάμεις σε ένα ρεφορμιστικό πολιτικό σχέδιο. Αντίθετα με τους συντρόφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αποφάσισαν να δείξουν «πολιτική αβρότητα» απέναντι στην πρωτοβουλία αυτή, σαν κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ θα συμπεριφερθούμε «παλαιοκομμουνιστικά» και θα σταθούμε απέναντι στην ΕΛΕ και σε όσους την υποστηρίζουν.

Εξηγήθηκε παραπάνω, γιατί η πρόταση για σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου αποτελεί μια ρεφορμιστική πρόταση και συνιστά μια προγραμματική κατεύθυνση διαφορετική από αυτήν που σαν κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ υποστηρίζουμε και η οποία σε μεγάλο βαθμό – αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο – υποστηρίχθηκε και από τα ψηφοδέλτια με τα οποία συμμετείχαμε στις περιφερειακές εκλογές. Η στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτήν την πρωτοβουλία, αποτελεί ανοιχτή διολίσθηση του χώρου αυτού σε προγραμματικές θέσεις σημαντικά διαφοροποιημένες από αυτές με τις οποίες συμμετείχαμε στις περιφερειακές εκλογές. Η εξέλιξη αυτή δεν μας ξενίζει. Γνωρίζουμε καλά ότι στις εκλογές συμμαχήσαμε με δυνάμεις ασταθείς και ταλαντευόμενες.

Από τη μεριά μας επιμένουμε να στηρίζουμε το πρόγραμμα που θεωρούμε ότι περιγράφει την εργατική απάντηση στην κρίση και την επίθεση των κεφαλαιοκρατών. Το πρόγραμμα αυτό στοχεύει σε μια μεγάλης κλίμακας απαλλοτρίωση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας. Δεν είναι ένα άθροισμα αιτημάτων που απευθύνεται στην κυβέρνηση για να το ικανοποιήσει, αλλά κάλεσμα σε επανάσταση. Για να υλοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα πρέπει να σαρωθεί κάθε αστική κυβέρνηση, να χάσει η αστική τάξη την εξουσία της.

Στο ερώτημα «ποιος μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμα αυτό;», δηλαδή «ποιος μπορεί να διαγράψει το χρέος;», «ποιος μπορεί να κρατικοποιήσει τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, να δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία, να βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ;» απαντάμε: Η δύναμη που μπορεί να υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα είναι η εργατική τάξη οργανωμένη σε εργατικά συμβούλια και η κυβέρνηση που βασίζεται στην εργατική τάξη που έχει φτάσει σε αυτόν το βαθμό οργάνωσης, δηλαδή μια επαναστατική εργατική κυβέρνηση.

Σήμερα, σε συνθήκες σχετικής κοινοβουλευτικής ομαλότητας, όταν ο σχηματισμός εργατικών συμβουλίων δεν είναι στην ημερήσια διάταξη και δεν αποτελεί σύνθημα δράσης, αλλά σύνθημα ζύμωσης, το σύνθημα που πρέπει να τίθεται είναι αυτό της εργατικής κυβέρνησης. Στόχος είναι ο σχηματισμός πολιτικού μετώπου που βασισμένο στο πρόγραμμα εργατικής απάντησης επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση με όλους τους δυνατούς τρόπους. Η ανάδειξη μιας τέτοιας κυβέρνησης, ακόμα και με κοινοβουλευτικό τρόπο, θα αποτελέσει το πρώτο βήμα της επαναστατικής διαδικασίας, στο βαθμό που το πολιτικό μέτωπο που τη στηρίζει, παραμένει αταλάντευτα προσηλωμένο στο συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Το καθήκον που τίθεται λοιπόν, δεν είναι μόνο η ανάπτυξη κινήματος και αγώνων, αλλά και η διαμόρφωση των πολιτικών προϋποθέσεων για την υλοποίηση αυτού του προγράμματος: Η απεύθυνση σε όλες τις δυνάμεις που διακηρύττουν την προσήλωσή τους στα εργατικά δικαιώματα και συμφέροντα, η αταλάντευτη προσήλωση στο πρόγραμμα και η πολεμική σε αντιλήψεις που σπέρνουν αυταπάτες και δρουν διαλυτικά, διασκορπίζοντας δυνάμεις και οδηγώντας τις στο στρατόπεδο της αστικής πολιτικής.

Ακολουθώντας αυτήν τη γραμμή, αρνούμαστε οποιαδήποτε αναφορά στην ΕΛΕ σε κείμενα των περιφερειακών ψηφοδελτίων στα οποία συμμετέχουμε ή σε κείμενα μετωπικών σχημάτων σε εργασιακούς χώρους. Καλούμε τους αγωνιστές του κινήματος να αντιπαραθέσουν στις εκκλήσεις της πρωτοβουλίας για την ΕΛΕ, το πρόγραμμα που συνιστά την εργατική απάντηση στη σημερινή κατάσταση και ξεχωρίζει τη διαγραφή του χρέους σαν κρίσιμο πολιτικό στόχο - κρίκο. Καλούμε τέλος, ειδικά τους συντρόφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να δώσουν στο ζήτημα την πρέπουσα προσοχή και να κατανοήσουν ότι η φυγομαχία από τα κρίσιμα ερωτήματα που η ίδια η ζωή θέτει, μοιραία θα τους οδηγεί – ανεξάρτητα από τις προθέσεις τους – στο να γίνονται ουρά του οπορτουνισμού.